علامه طباطبایی
شنبه - 2017 آگوست 19 - 27 ذيقعده 1438 - 28 مرداد 1396
ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 207134
تاریخ انتشار : 13 اردیبهشت 1396 14:21
تعداد مشاهدات : 91

که کمان شد ز غمش قامت چون شمشادم...

شعری از مرحوم علامه طباطبایی در رثای سالار شهیدان، حضرت اباعبدالله الحسین(علیه السلام)

میان سروده هایی که برای اهل بیت(ع) به نظم درآمده اند، هستند اشعاری که از زبان علما در رثای مصائب اهل بیت(ع) گفته شده باشند. از جمله این علما می توان به علامه طباطبایی، صاحب تفسیر «المیزان» اشاره کرد. علامه هرچند به عنوان شاعر مطرح نبود، اما شعر خوب می سرود. یکی از ویژگی های مهم اشعار علامه برداشت از احادیث و آیات قرآن کریم است که شعر او را از سروده های بسیاری از شاعران دیگر که تنها با اتکا بر عاطفه زبان به مدح و منقبت ائمه(ع) می پردازند، متمایز می کند. شاید یکی از دلایل این امر اشراف علامه بر آیات و احادیث است که نه تنها اشعار که دیگر آثار او را از علمای عصر خود متمایز کرده است. از مجموع سروده های علامه می توان به مخمسی اشاره کرد که در رثای سالار شهیدان به نظم درآمده است. علامه این مخمس را، که تضمین غزلی از حافظ است، در سال 1328-1327 شمسی سرود و همراه نامه ای به برادر خود، آیت الله الهی، ارسال کرد و در پایان سروده نوشت: «انتظار می رود این اشعار را در مجالس خودتان بخوانید.» این شعر به شرح ذیل است:

گفت آن شاه شهیدان که بلا شد سویم
با همین قافله ام راه فنا می پویم 
دست همت ز سراب دو جهان می شویم 
شور یعقوب کنان یوسف خود می جویم
که کمان شد ز غمش قامت چون شمشادم

گفت هر چند عطش کنده بن و بنیادم
زیر شمشیرم و در دام بلا افتادم 
هدف تیرم و چون فاخته پر بگشادم 
«فاش می گویم و از گفته ی خود دلشادم:
بنده عشقم و از هر دو جهان آزادم»

من به میدان بلا روز ازل بودم طاق
کشته یارم و با هستی او بسته وثاق
من دل رفته کجا و کجا دشت عراق! 
«طایر گلشن قدسم، چه دهم شرح فراق
که در این دامگه حادثه چون افتادم»

لوحه ی سینه من گر شکند سُم ستور
ور سرم سیر کند شهر به شهر از ره دور 
باک نبود که مرا نیست به جز شوق حضور
 «سایه طوبی و غلمان و قصور و قد حور
به هوای سر کوی تو برفت از یادم»

تا در این بزم بتابید مه طلعت یار
 من خورم خون دل و یار کند تیر نثار 
پرده بدریده و سرگرم به دیدار نگار 
«نیست بر لوح دلم جز الف قامت یار 
چه کنم؟ حرف دگر یاد نداد استادم»

تشنه وصل وی ام آتش دل کارم ساخت
 شربت مرگ همی خواهم و جانم بگداخت 
از چه از کوی توام دست قضا دور انداخت
 «کوکب بخت مرا هیچ منجم نشناخت
یارب از مادر گیتی به چه طالع زادم؟


نظر شما



نمایش غیر عمومی
تصویر امنیتی :

درباره علامه محمد حسین طباطبایی

علامه طباطبائی، فیلسوف، عارف، مفسر قرآن، فقیه و اسلام شناس قرن بود. مظهر جامعیت، اوج اندیشه، بلندای معرفت، ستیغ صبر و شکیبایی و سینه سینای اسرار اولیای الهی بود. زمین را هرگز قرارگاه خود نپنداشت؛ چشم به صدره المنتهی داشت و سرانجام در بامدادی حرن انگیز چهره از شیفتگان و مریدان خود مستور ساخت و آنان را که از شهد کلام و نسیم نگاه و فیض حضورش سرمست بودند در حسرتی ابدی باقی گذارد.
allameh@allametabatabaei.ir
021-81202451
تهران، بلوار کشاورز، خیابان شهید نادری، نبش حجت دوست، پلاک 12