علامه طباطبایی
سه شنبه - 2017 اکتبر 17 - 27 محرم 1439 - 25 مهر 1396
ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 206942
تاریخ انتشار : 11 اردیبهشت 1396 14:25
تعداد مشاهدات : 149

پند درختانِ ورْس، سروده علامه طباطبایی

این قصیده تقریبا در سال 1330 شمسی در روستای "زان" (دهی از دهستان آبرود در حومه شهرستان دماوند) زیر درختان ورْس به فارسی سره سروده شد.

 گذر ز دانه و دام جهان و خویش مباز 

که مرغ با پر آزاد می کند پرواز 

 به کوهپایه «زان» بامداد با یاران 

که دور باد دل پاکشان ز سوز و گداز 

 چه گویمت که چه می گفت باد مشک فشان 

که می گشود به گفتار خود هزاران راز 

 ز من نیوش و میاسا در این دو روز جهان 

که پیش روی تو راهیست سخت دور و دراز 

 درختان کهنسال ورس بر سر کوه 

که دیده اند به دامان کوه، بس تک و تاز 

 بگوش هوش شنیدم که دوش می گفتند 

که همچون ناله نی بودشان نوا و نواز 

 بسی دمیده در این جویبار سبزه نغز 

بسی شکفته در این بوستان، شکوفه ناز 

 بسی چمیده در این کوهسار کبک دری 

بسی رمیده بر آن آهوان مشک انداز 

 بسی گذشته از این شاهراه، راهروان

که بود باد بیابان نوردشان، دمساز 

 به خویش آی و تماشای پیشتازان کن

که هیچ ناید از این کاروان راه، آواز 

 نشان مهر که دیده است در سرای سپنج؟ 

جهان به کس ننماید دو روز چهره باز 

 همی برد پی امروز آنچه در دیروز 

همی کند به سر انجام آنچه در آغاز 

 به ساز و سوز بهار و خزان شکیبا باش 

به تنگنای جهان باش «ورس» را انباز 

 به هرزه راه مپیما و خویش خسته مساز 

که پیش پای تو باشد بسی نشیب و فراز  


نظر شما



نمایش غیر عمومی
تصویر امنیتی :

درباره علامه محمد حسین طباطبایی

علامه طباطبائی، فیلسوف، عارف، مفسر قرآن، فقیه و اسلام شناس قرن بود. مظهر جامعیت، اوج اندیشه، بلندای معرفت، ستیغ صبر و شکیبایی و سینه سینای اسرار اولیای الهی بود. زمین را هرگز قرارگاه خود نپنداشت؛ چشم به صدره المنتهی داشت و سرانجام در بامدادی حرن انگیز چهره از شیفتگان و مریدان خود مستور ساخت و آنان را که از شهد کلام و نسیم نگاه و فیض حضورش سرمست بودند در حسرتی ابدی باقی گذارد.
allameh@allametabatabaei.ir
021-81202451
تهران، بلوار کشاورز، خیابان شهید نادری، نبش حجت دوست، پلاک 12